Delicatesse

Op de draaitafel: Gesänge der heimischen Heuschrecken, Akustisch-optische Bestimmungshilfe. Een produktie in opdracht van het Nedersaksische Ministerie van Voedsel, Landbouw en Bosbouw.

Van Johannes de Doper lezen we dat hij sprinkhanen at met wilde honing (Mat. 3:4; Mark. 1:6). Volgens de Mozïsche wetten golden sprinkhanen niet als onreine dieren (Lev. 11:22) en het eten van sprinkhanen was dus toegestaan.

Ook tegenwoordig worden ze nog gegeten en hier en daar zijn ze zelfs in de 'betere' delicatesse winkel te koop. In de dagen van Johannes de Doper werden ze over het algemeen als toespijs gegeten en met wijn besprenkeld om ze aanlokkelijker te maken. Over het algemeen werden de sprinkhanen het meest gegeten door arme mensen in schrale, onvruchtbare streken, waar niet zoveel ander voedsel te krijgen was. En verder in omstandigheden, dat de oogst door de sprinkhanen of door droogte geheel of gedeeltelijk was mislukt. In het geval van Johannes, zal het ook een teken zijn geweest van een sober en ingetogen leven.

In het café ook als borrelhapje te bestellen!

Gara Poetica

Op Sardinië worden poëtische 'duels' gehouden. Deze foto is van een 'wedstrijd' die een uur en een kwartier duurde over het thema 'Kunst en Natuur'. De 'wedstrijdleiding' kan meerdere thema's voorschrijven, zo kan het duel uren duren. De dichters worden meerstemmig begeleid door de mannen zittend op het podium. Een net pak lijkt een vereiste.

Café

Klaus Rifbjerg

CAFÉ

Vastbesloten het leven te kennen
gaan wij door de draaideur van een café
terwijl de angst danst over het middenrif
als een hond die zijn bot begraaft.

Wij leven enorm
als wij drie biertjes besteld hebben
en om ons heen leeft men fantastisch.
Wij zeggen tot elkaar dat dit is leven,
hard, onsmakelijk, wreed
maar het leven zoals het is
rauw en ongezoet.
Een man in een Ijslandse trui en fluwelen broek
leeft zo grandioos
dat hij op het punt van springen staat.

Een buitensporige roes maakt zich meester van ons
na drie glazen pils
wij spreken onze buren aan -
ongelofelijk, wat is de wereld mooi
het naakte bestaan
de kern van de existentie
duizend harpen in de ruimte van de ziel
wij worden opgenomen in de wereld van de kunst
voor de prijs van tien glazen bier.

Het gelukkigste moment
als men de kelner bij zijn voornaam roept
de prachtigste minuut als men
de roes van de dwaze levensmoede beleeft.
Wij leren het bestaan haten
en huiveren van vreugde dat wij bestaan
zodat wij iets hebben om triest te zijn.

Zwaaiend als gewonde eenden
verlaten wij brullend het zondige hol
40 jaar ouder
als geweldige ballonnen opgeblazen
na de confrontatie
na de worsteling
met het vale, absinthkleurige, liederlijke,
perverse, sprookjesachtige, wrede
leven.

vertaald uit het Deens door Jan F. de Zanger