Café Radstaak

Molenromp

2012-02-02T12:46:00.006+01:00

Kale kop

Kaal ben ik als de raaf
die van mij vliegt
Kaal ben ik op mijn kop
ik kijk er door naar buiten
ik kijk naar een grijze winterdag
zonder gedachten, niks bijzonders
Kaal ben ik, doodgewoon kaal als
een moderne Nederlandse man
vlak bij een Duitse grenspost
ik ben nog maar een romp van
een ronde stenen grondzeiler
ik maalde koren maar ben
niet langer maalvaardig
niet tegen kale raven.

foto: Louis Radstaak
'Molen van Lukassen'
in Varsselder (Gld.)

'Óp de Kist howwe!'

2012-01-16T12:49:00.011+01:00

foto: A.M.J. Radstaak

Wij van Café Radstaak waren verrast door het winnen van de uit Vroomshoop afkomstige Christian Kist van de 'Lakeside', dat is een plaats in het Engelse graafschap Surrey, waar een reusachtig dartbord staat om in het hart raak te gooien.

Christian versloeg de Engelse Tony O'Shea en haalt hier opgelucht adem met trofee en prijs!

De waard en de vaste jongens keken met spanning toe, ondertussen haalde iemand van internet een aantal zegswijzen in het dialect op het woord kist. Hij wil ze u niet onthouden, hieronder volgen ze:

Het dialectenwoordenboek kent 13 spreekwoorden met `kist`

1) Huizers: As 'n hongd óp 'n zieke koo (=Als een bok op een haverkist)

2) Westfries: As 'n kraai op 'n kreng (=Als een bok op een haverkist)

3) Venloos: D'n hölteren euveral (=De doodskist)

4) Brabant: Hedde gij nog eier in de koelkist? (=Heb jij nog eieren in de koelkast?)

5) Westerkwartiers: hij zit d'r op as 'n bok op de hoaverkist (=hij is zeer alert)

6) Zeeuws: ie sprong ter op as un bok op un [haver] iver kisteas nduuvel oophie-erad (=rap)

7) Leuvens: kist m'n pollevies (=foert, kus m'n...)

8) Liedekerks: kist men kloejt'n (=Laat me met rust!)

9) Gronings: kist mie eem helpen? (=Kan je me even helpen?)

10) Venloos: Loat dich neet kiste(=Laat je niet klein krijgen)

11) Genneps: Óp de kist howwe (=flink feestvieren)

12) Antwerps: op een doedskist stoa gin porte-bagage (=Wanneer je sterft kun je niets meenenmen)

13) Dongens: Ut ies unne naogel on munne doodskiest (=Het is een nagel aan mijn doodskist)

Het spreekt bijna vanzelf dat de groezelig uitziende waard de Gennepse uitdrukking wel het mooist vond! Er werd nog lang doorgefeest op het scheefstaande etablissement aan het Zwolse Kanaal.

Theater onder de Molen bij Linde (Vorden, Gld.)

2012-01-02T14:49:00.003+01:00

Op vrijdag 6 januari treedt Louis Radstaak met de dichters Dick van Welzen en Theo van Lijden op in het Theater onder de Molen in Linde (bij Vorden Gld.), samen met de zanger Henk Boogaards (gitaar).

Zij treden op als Drie Dichters en Éen Zanger, vanaf 20.30 uur, zie verder deze link.

Varsseveld

2011-12-31T11:36:00.001+01:00

Het wandelgezelschap 'Middewinterstappen' bij de Slingebeek (Varsseveld)
foto: Louis Radstaak

Op de voorlaatste dag van het oude jaar reisde de Morsige Waard af naar Varsseveld om deel te nemen aan het 'Middewinterstappen'. Hij nam zijn fototoestel mee en jawel: op zeker moment poseerde het hele gezelschap zich voor zijn lens en die van Esther ten Have. Zij namen bijna tegelijk hun foto, bijna iedereen staat erop, ook zij die hun ogen verbergen met een zonnebril... 'Marschroute' begeleider Hans Mellendijk is nog te zien aan het blauwe petje en de omhooggestoken hand. De zon scheen die dag, God keek welwillend neer op het groepje en hij gaf met krullende rolwolken zijn goedkeuring aan het initiatief. Onderweg werden zij nog vergast op de tonen van midwinterhoorns, maar die waren bedoeld voor de volgende wandelaars. Wij liepen door weilanden, langs beken en verbaasden ons over het dorp, dat oostelijk onherkenbaar was geworden door nieuwe fabrieken. Behalve het 'Teurntjen' van columnist Bert Scheuter viel ons ook op hoe de twaalf melksilo's de hoogte van de toren benaderden. We stelden ons voor dat ze op Oudejaarsnacht achter elkaar afgingen met luide knallen. Het zou de restanten van het oude Varsseveld in elkaar laten vallen, nadat wij er 'zeven maal omheen hadden gelopen'. Maar dat gebeurde niet, het gezelschap belandde in het café 'De Olde Mölle' en liet zich een stamppotbuffet met bier goed smaken!

'Tokke Wekke'

2011-12-14T13:21:00.000+01:00

foto: Louis Radstaak

'Tokke Wekke' heet het café dat in een weiland staat. Er is een uitbouw bedacht en daaronder staat een bankstel. Aan de zijkant een paal waar een lichtgevende ster aan vastzit. Het kan zijn dat de indrinkers na het laatste glas tegen de barman roepen: 'Tot volgende week! (Tokke Wekke)'. Hier zijn we in de buurt van Beltrum, een kleine katholieke plaats in deze streek. In het centrum staan een grote neogothische kerk en een gemaal van de voormalige melkfabriek. Voor vijftig cent in de automaat gaat het apparaat opnieuw lopen in gebouw 'De Olifant'. Aan de overkant is café Dute, voor mij een merkwaardige achternaam, het klinkt als Engels. We zitten binnen en drinken een warme chocola, kijken naar de bokbieremblemen en bewonderen die waar een bokkenkop vermengd is met het schuim. De Harmonie van Beltrum zit in tenue wat te drinken, op de biljarttafel staan grote rechauds op een zeil en iemand aan de bar heeft het over een potje slaan ('houwen') op een onbekend gezicht. De waard is erg paars en rommelt wat aan de verlichting. Wij staan op en maken plaats voor een gezelschap jongeren dat aan de tafel gaat zitten. Buiten kijken we naar een sculptuur van Jan van Ijzendoorn, een cirkel van padden en hazen onder een oud paar kastanjebomen. Vreemd om een werk van hem hier tegen te komen, dit is wel de laatste plek om iets te tonen. Of zit de waard van café Radstaak er naast: is dit de plek waar alles begint, met de zegeningen van de heilige Gerardus van Majella?

Bekvechten

2011-12-10T20:29:00.001+01:00

foto: Louis Radstaak

We naderen twee mannen, die lijken te bekvechten. De een staat op zijn boerenerf, de ander staat bij zijn fiets en beweegt zijn kakement. Als ik voorbij fiets zeg ik: "Zo, zeg 't 'em moar es goed!", een beetje pesterig. "Neen, het is geen ruzie, ik wil iets alleen moar iets rech proat'n", zegt de fietser. Ja, doe dat maar, denk ik en stop een eindje verder bij een café in het weiland, genaamd: 'Tokke Wekke', dat is volgende week. Het lijkt wel een indrink gelegenheid, compleet met veranda.
Er is niemand, voor indrinken is het nog te vroeg in de middag. Wij volgen het weggetje door de weilanden langs een poel, met verbodsbordjes voor honden.
Er staat een soort berceau in een hoek, de twijgen zijn aan elkaar gevlochten.
Aan het water staat een beeld, voorstellende een vrouw met hoed en handtas die op weg is naar de kerk. Wanneer ze nu zou leven, dan zou ze versteld staan van het meisjeselftal dat speelt tegen dat van jongens, ze schreeuwen er hevig bij.
De mannen staan nog steeds iets recht te praten.

Kerkenpaden

2011-11-19T17:18:00.003+01:00

foto: Louis Radstaak

Dit is de ingang naar de Möllasdiek, een van de kerkenpaden rond Zieuwent. De paden zijn hard en worden 'strak' bijgehouden, met hier en daar een bankje om uit te rusten. Op zijn vouwfiets ging de Morsige Waard deze 'diekskes' op, eens zien of er een gevoel van religie zou ontstaan, nadat Frederik Hendrik in de 17e eeuw het katholicisme verboden had, het was immers het geloof van de Spaanse bezetter. Het pad voerde langs weilanden en bosschages en kruiste soms een asfaltweg.
Op een akker waren een stel jagers bezig met het opdrijven van klein wild, dat rende voor zijn leven. Op een andere plek waren kinderen semiprofessioneel aan het voetballen en iets verderop kwam een sterke lucht van geiten in mijn neus. Het religieuze gevoel bleef weg, maar ik had een bijzonder tochtje gemaakt, ver weg van Vroomshoop. Hoe zou het daar toch zijn?

Avtobus in Ukraïne

2011-10-01T10:49:00.025+02:00

Café Radstaak was in de stad Lviv (Ukraïne) en zag daar achter een hek deze bus. Wij waren verbaasd die daar te zien: nu ook al in deze oorden? Waar moet dat heen, wij kunnen het niet bijhouden, al die optredens... Op een dag volgt Het Grote Niets, zoals beschreven in het gedicht 'Testament' van Shevchenko, de dichter van de Ukraïne.

Testament (Zapovit)

When I am dead, bury me 
In my beloved Ukraine, 
My tomb upon a grave mound high 
Amid the spreading plain,
 So that the fields, the boundless steppes, 
The Dnieper's plunging shore
My eyes could see, my ears could hear 
The mighty river roar.

When from Ukraine the Dnieper bears 
Into the deep blue sea 
The blood of foes ... then will I leave 
These hills and fertile fields -- 
I'll leave them all and fly away
 To the abode of God, 
And then I'll pray .... But till that day 
I nothing know of God.

Oh bury me, then rise ye up 
And break your heavy chains
 And water with the tyrants' blood
 The freedom you have gained. 
And in the great new family, 
The family of the free,
 With softly spoken, kindly word 
Remember also me.

Taras Shevchenko
25 December 1845, Pereiaslav
Translated by John Weir, Toronto, 1961

'Transformator'

2011-08-22T19:10:00.006+02:00

foto: Louis Radstaak

Dichtbij de afslag naar Haarlo staat deze halte met de onwaarschijnlijke naam 'Transformator'. Hij is geheel transparant en zonder zelfplakkend kleefwerk. Ook staat er een gerieflijk lijkende bank bij, waar je desnoods een uur kunt wachten op de volgende bus. Het lijkt allemaal iets teveel voor deze halte tussen Borculo en Neede, maar ik kan me vergissen: het is er misschien soms druk. Net als in een trafo, waar de deeltjes in trillende opwinding staan om ergens heen gestuurd te worden, iets te doen voor hun meester, voor mij bijvoorbeeld. In mijn achteloos lijkende nonchalance verklaar ik dat ik deze halteplek in deze bocht van de weg met het gezicht op het Westen en met deze magische naam wel het mooist vond op deze maandag in augustus.

Vliegtuigmotor

2011-08-13T18:48:00.009+02:00

foto: Louis Radstaak

Ik volg het bordje (nauwelijks leesbaar): VLIEGTUIGMOTOR. Het is een 'schraggelpad', er wordt maar weinig gefietst aan dit kerkenpad. Na een bocht zie ik het object: de vliegtuigmotor. Hier stortte een Short-Stirling MK 1 neer, een Nieuw Zeelandse bommenwerper die was getroffen door FLAK en een Messerschmitt. De zeven bemanningsleden werden begraven hier in Markelo. Deze motor is van een andere Short-Stirling die naar beneden kwam in Opmeer (NH). Het is een zogenaamde 'stermotor', de cilinders staan in een stervorm rond de propeller. Als hij daar in Opmeer bewaard was gebleven had hij misschien wel het Scheringa Museum voor Realisme kunnen halen...

'ZATERDAGWEG'

2011-08-03T08:33:00.004+02:00

Onlangs was ik in Haarlo, een dorp tussen Borculo en Eibergen. Het was een zaterdag gevuld met kille grijze wolkenluchten die uit het noorden kwamen, eindelijk zonder een drup regen los te laten.
Per fiets sloeg ik af naar de achtkantige Hervormde kerk, die hier de 'Kluntjespot' genoemd wordt. Hier verzamelen zich zielen die langs het Kerkepad zijn gekomen, waar ik nu langs rijd. Een paard hinnikt, kraaien krassen en ik zie drie zitbanken verschijnen op een driehoekig weiland. Om ons heen staan oude eiken en maïsland dit alles aan te zien. Het is hier stil, weinig auto's en boeren zijn in ruste.
Langs de weg staat ergens een bord met 'ZATERDAGWEG', een geschikte naam voor een verzameling. Ik fiets voort en sla een weg in die het riviertje de Berkel kruist. Een eekhoorn rent in de berm voor mij uit, de weg doet denken aan de Duitse betonplaten van vroeger. Na wat slalommen op de fiets strijk ik neer bij restaurant Prinsen voor een flesje Oud Bruin en wat bitterballen. Ik kijk naar het straatverkeer en besef dat hier niets gebeurt, behalve het vinden van een munten schat en de raadselachtige dood van een bromfietser tegen een zware vrachtauto.

Hubschrauber / Hefschroefvliegtuig

2011-06-23T12:00:00.005+02:00

'Hubschrauber' aan de Berkel bij Vreden (BRD)

We kijken hier naar een helicopter van hout met spiegelbeeld en lezen (vertaald) in de uitleg het volgende:

Ulrich Genth & Heike Mutter, Keulen

'De solide werkelijkheid van het object'

De sculptuur bestaat uit massief hout. Via de aandrijfas is de rotor van de helicopter met de aan de overzijde liggende 'Huningsche Mühle" verbonden, die hem kan laten draaien. Van tijd tot tijd draait de rotor zo langzaam, als was het of de helicopter zoëven geland is of kort voor de start staat. De sculptuur stelt de archetypische vorm van de helicopter in een spanningsveld van de werkelijke fysieke tegenwoordigheid en die van de abstractie. Daarmee wordt de esthetische vorm van de helicopter van de samenhang met haar oorspronkelijke vorm ontdaan. Zij wordt zo allereerst als pure vorm herkenbaar. De bijzondere plek, de sculptuur en de omgeving zijn kenmerkend voor een kijkplaats en stellen een 'scène' voor. De toeschouwer kan die met eigen associaties en emoties opvullen.

www.skulptur-biennale-2005.de

Bauernhof Eis / Boerderij ijs

2011-06-17T16:18:00.007+02:00

Af en toe moet de waard er een dagje uit, zo ging hij naar het grenzegebied of in zijn eigen woorden met een rollende r : 'Grenzgebiet'. Er werd hem geen strobreed in de weg gelegd toen hij de grens overging. Wel zag hij een collega uit het vak dienst doen bij diens pand aan de wegkant, het deed hem denken aan zijn zelfbeeld: brildragend, wat gebogen lopend en een forse buik, die door een bretelbroek op zijn plaats werd gehouden.
Hij dacht na over die man, terwijl hij langzaam verdween in de verte. "Deutscher Mann", sprak hij voor zich zelf, "wass willst du eigentlich, ein Lohn oder Hohn?" Vanzelfsprekend bleef het antwoord uit en hij naderde de Göring Allee, die hij insloeg. Er stond een bushalte met dezelfde naam, daarna werd het landschap leger.
Bij een wat afgelegen plek stopte hij en liet het landschap op zich inwerken. Pas gemaaid gras lag heerlijk ruikend te drogen, aan de rand van het veld stond een kar met een opschrift: 'Bauernhof Eis - Boerderij ijs". Het was laat in de middag, de zon scheen fel en hij kreeg een gedachte: wat er met dat boerenijs mogelijk was, zou ook met ijs uit het café moeten kunnen.

Oh, heer...

2011-04-22T11:08:00.006+02:00

foto: Bert Bevers (B.)

Heden naar Gent (B.) op mijn Kreidler Florett. De reistijd is plus minus drie uur, maar in mijn tempo en op mijn vervoermiddel gemakkelijk het dubbele. Ik sukkel voort op mijn antieke brommer, terwijl de wind om mijn helm suist. Ik rijd door het Gelders landschap, het Brabants landschap en bereik tenslotte het Vlaams gebied waarin Gent ligt. Uit de verte zie ik het Belfort van Gent zich al aftekenen, ik bereik mijn stad van vertier. Mijn velomoteur leg ik vast aan een dikke ketting in de binnenstad. Eerst maar naar het Design museum Gent, waar ze de Moto 6.5 van Philippe Starck hebben staan.
Oh heer, wat een schoonheid onder de drie plafondspots...

Vroomshoopse Boys

2011-04-14T16:19:00.006+02:00

Onlangs kwam ik vanaf Sibculo, eigenlijk vanaf de kant die je ziet door de webcam, het dorp binnenrijden. Het was op een donderdag en een beetje regenachtig. Links passeerden wij de plek van het voormalige Café Radstaak, waar nu een plek is voor te parkeren auto's. Wij reden rechtdoor, maar ons ook bijna vast. Langs nieuwbouwwoningblokken koersten wij naar naar iets dat op een doorgaande weg leek. Daar sloegen wij linksaf het weidse land in. Rechts passeerden we nog een sportterrein en we hadden het goed geraden: de voetbalvereniging heet Vroomshoopse Boys. Er speelde niemand, het weer zat tegen.
Ik mijmerde over een spelersbus waarop Café Radstaak in zwierige letters was geschilderd en de club naar verre oorden als Aalten zou brengen waar nog iets te vereffenen viel tegen AZSV.

Ach...

2011-02-19T20:29:00.014+01:00

Ach, dat is lang geleden dat ik hier instapte! Wij gaan zitten voor een raam en bestellen een drankje, om precies te zijn: een Pernod, met ijs en water. Tevreden kijken wij naar buiten en zien de bus genaamd Café Radstaak weerspiegelen in het water van een vreemd kanaal. In de krant die open ligt staat een gedicht dat luidt:

In de trein, in de bus
Stil naar buiten staren
Ik doe het niet bewust

Mensen en gebouwen gaan aan me voorbij
Maar toch vind ik de rust
Al is het niet geluidloos...
In de trein, in de bus.

Diskette in stijl

2010-11-14T09:59:00.006+01:00

afbeelding: P22©

De Stijl moest het het doen zonder computer en wij doen het al lang weer zonder diskette. Fontleverancier P22 maakt in deze advertentie het object weer even onsterfelijk.

Grolsch in Engeland

2010-11-11T02:15:00.013+01:00

foto: R. Loewy

Uit het analoge ringbandarchief: een détail van een billboard ergens in Zuid-Engeland in de jaren '80. Grolsch probeerde daar voet aan wal te krijgen met deze campagne waarin de schrijver 'I.M.A. Phibba' (ik ben een zuiplap) zijn held met twee vingers de fles wil laten openen. Onder de illustratie in stijl staat slecht leesbaar de tekst: As Hard As He Tried Fred Could Never Pull It Off. Dat is al wel gelukt door zijn dame, gedeeltelijk zelfs met haar outfit...

Dichtersbankje

2010-11-03T09:13:00.011+01:00

Café Radstaak is ook een café voor wat outsiders 'lage cultuur' noemen. Eerder kwam hier al het fenomeen 'Caféracerdag' ter sprake, deze keer betreft het een bank die verzwolgen wordt. De boom vreet hem langzaam op, er is geen parkwacht die dat verhindert. Wij wijden de bank aan Jules Deelder en natuurlijk het volgende gedicht:

Blues on tuesday

Geen geld.
Geen vuur.
Geen speed.

Geen krant.
Geen wonder.
Geen weed.

Geen brood.
Geen tijd.
Geen weet.

Geen klote.
Geen donder.
Geen reet.

Cultuurgoed

2010-10-26T23:14:00.009+02:00

Textielwarenhuis "De Zon" aan de Misterstraat in Winterswijk is sinds de jaren '60 van de vorige eeuw niet meer veranderd. De etalage heeft een glazen 'eiland' waar omheen gelopen kan worden om meer en intiemer te kijken naar de waren die uitgestald zijn door twee etaleurs met elk een verschillend 'handschrift'. Binnen brandt aan het plafond een overdadig aantal tl-buizen, die een nogal onbarmhartig licht verspreiden. De lay-out van de winkel heeft de laatste modes glansrijk weerstaan en ook de uitgestalde kleding is van een tijdloos karakter. De cliëntèle komt uit de wijde omgeving om zich te voorzien van een bloemetjesschort, een lange witte onderbroek, een degelijk hoofddeksel of een corset. Wij mogen vrijelijk fotograferen van de vriendelijke eigenaar, terwijl we een gesprek hebben over de toekomst van het bedrijf. De plaats van het gebouw is gewild voor nieuwbouw, het is nog maar een kwestie van tijd voordat op een dag deze winkel plotseling zijn lichten zal doven en de etalagepoppen een andere baan moeten zoeken van de projectontwikkelaar. Als souvenir van mijn bezoek aan dit 'cultuurgoed' vraag ik een bon op naam voor mijn blauwe boerenzakdoek. "Radstaak was hier", wil ik ermee zeggen, maar wie zal daar ooit naar vragen?

Met dank aan Lies Willers van bureau Opera die mij wees op deze winkel.
Klik op de foto voor meer...

Uitspanning

2010-10-07T05:56:00.010+02:00

foto: A.M.J. Radstaak

Bij het NS station Winterswijk staat een huis verkleed als uitspanning. Zijn bewoner spot met de smaak van de burgerij en haar normen en waarden. De nationale driekleur toont de verscheurdheid van het land, het hier populaire bier van de Grolsch fabriek is verruild voor Carlsberg en er wordt met een mattenklopper steun betuigd aan het Simplistisch Verbond. Ook is geprobeerd kunstobjecten te maken van gevonden voorwerpen, boven het uithangbord lijkt een olifantssnuit te hangen. Het kan zijn dat hier iemand woont die de jaren '60 van de vorige eeuw hoog wil houden. De raamsticker '65 blijft 65.nl' krijgt in dat geval een bijzondere betekenis. De zwervende waard van het café in Twente loopt naar het perron van het ooit zo belangrijke station. Misschien -denkt hij- is de Carlsbergdrinker wel de man die hij hier eens hoorde foeteren in zijn mobiel: "Komediant!, ik zeg komediant da'j der bunt!!". Zijn gedachten worden overschreeuwd door een dienstmededeling van de NS: "...door een seinstoring op het baanvak zal de trein een vertraging hebben van tenminste een kwartier en zullen sommige treinen zelfs uitvallen". Er is nog een ontsnappingsmogelijkheid: er vertrekken ook treinen in de andere richting. Helaas niet meer naar Borken in Duitsland, dat had hij wel eens willen beleven...

Café De Moespot

2010-09-10T21:10:00.009+02:00

foto: Louis Radstaak

Gedreven door honger en belaagd door de regen belandde de Morsige Waard op zijn omzwervingen in café 'De Moespot' aan de weg over de Oude Zuiderzeedijk van Vollenhove naar Blokzijl. Behalve een 'Volledige Vergunning' (wat klinkt dat toch raar voor een café) is de eigenaar die zich bekend maakt als Reinier Belt ook in het bezit van een voetpomp, althans voor ANWB-leden. "Daar is weinig vraag naar", zegt de glazenwrijvende uitbater, "de mensen hebben tegenwoordig zulke goeie banden onder hun dure elektrisch ondersteunde fietsen, die gaan niet meer lek!". Hij vertelt dat de naam van het café voortkomt uit het het gerecht dat ooit als enige maaltijd was te verkrijgen en gekookt werd in een pot boven het haardvuur: de moespot. De maaltijd gaf zijn benaming aan het café en dat weer aan het gehucht met dezelfde naam. Diverse verenigingen uit de buurt hebben hun vaste ontmoetingsplek in 'De Moespot'. Zoals de 'Hengstenvereniging zonder Hengst', een verenging van boeren die die gezamenlijk een hengst hadden gekocht om hun merries mee te dekken. Toen die noodzaak wegviel, werd de laatste hengst verkocht, het geld op een rekening gezet en de rente sindsdien jaarlijks in het café verteerd. De uitbater zwijgt even en kijkt uit het raam over het weidse landschap achter de dijk. Hij monstert de Morsige Waard en meent in diens houding iets bekends waar te nemen. Woont hij misschien ook aan het water? Is hij een collega? De Waard voelt dat hij getaxeerd wordt, maar hij zwijgt over zijn herkomst en reisdoel. Goethe achterna, daar zouden ze hier niks van begrijpen. Hoewel ze hier dol zijn op schaatsen en bestaat er niet een schilderij van de jonge dichter als 'Schlittschuläufer?"

Silo uit Usselo

2010-09-07T13:30:00.014+02:00

foto: Louis Radstaak

Kennelijk is er een internetcafé in Usselo (Overijssel) want hoe anders zou de literair 'angehauchte' waard van Café Radstaak de verweesd achtergebleven 'vaste jongens' dit bericht bezorgd kunnen hebben? Zij stellen zich grinnikend voor hoe Oma Duck haar knecht in onvervalst Twents " Gijs!, op de bene, Foel Aos!!" toegeroepen zal hebben.

Hans Mellendijk stuurde in verband hiermee deze recensie uit De Contrabas:

Onder de bladerkronen – een nieuwe gulle bundel van H.H. Ter Balkt
Paul Demets besluit zijn recensie van Onder de bladerkronen van H.H. Ter Balkt als volgt:
"Voor ons, de googlende generatie, is het fascinerend en tegelijk vertrouwd om mee te maken hoe Ter Balkt ons van de ene naar de andere gedachte brengt, zelfs binnen één gedicht. Toen Ter Balkt voor het literaire tijdschrift Parmentier in 1998 zichzelf interviewde, antwoordde hij op de vraag ‘Wat is poëzie?’: “Alles wat je ziet, alles wat je vergeet en opslaat, in de silo’s aan de landwegen naar de hersens en het hart.”
Doordat Ter Balkt alles in zijn gedichten een plaats wil geven, worden we op een overvloed getrakteerd, die volgens mij te zeldzaam is in de poëzie in ons taalgebied."

'Gesloten wegens Afwezigheid'

2010-08-24T01:53:00.004+02:00

De Morsige Waard houdt het kennelijk even voor gezien. Op de deur van het café in Vroomshoop hangt aan een spijker deze in onhandig handschrift gebalpende boodschap. Niemand weet waar hij uithangt. Zou hij werkelijk op weg zijn naar Italië, in de karresporen van Goethe's koetsje? Of zou hij voorgoed afgereisd zijn naar Zuid Amerika, in de geest van B. Traven? Sommigen menen hem op een zondagochtend langs het kanaal gezien te hebben, brommend op zijn Kreidler Florett.

foto: Jan Kassies

Hobgoblin

2010-07-30T06:35:00.013+02:00

De waard van het literaire café in Vroomshoop doet mee aan de Engelse week.
Zijn hart klopt Engels, hij vindt de Union Jack de mooiste vlag ter wereld en onlangs dacht hij met weemoed terug aan een tripje naar East Anglia.
Het landschap geschilderd door Constable, de mosterdzaadvelden, de wellevende mensen en de smakelijke bieren. Zoals het Hobgoblin van Wychwood Brewery, een hoppig roodbruin (Dark Ruby) bier dat op het web gekoppeld is aan een actie die hem doet likkebaarden. Zijn morsige vingers staan op het punt een formulier in te vullen dat hem een Royal Enfield 'Bullet' motorfiets belooft, in de speciale 'Hobgoblin' uitvoering van de brouwerij. Op de benzinetank staat zo'n kabouterachtig wezen afgebeeld, klaar om 'the hammer down' te laten gaan op een lange rit door Oxfordshire. Maar eerst sloft de eigenaar van het geletterde etablissement naar de jukebox en toetst het nummer: 'Order of the Hobgoblin' in van Alehammer.
Headbangend en luchtgitaar spelend spagaat hij door het café, grijnst als het Britse wezentje en mompelt: "Wat een teringherrie!".

Free Mp3