Café Radstaak

Silo uit Usselo

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Tue, 07 Sep 2010 11:30:00 +0000

foto: Louis Radstaak

Kennelijk is er een internetcafé in Usselo (Overijssel) want hoe anders zou de literair 'angehauchte' waard van Café Radstaak de verweesd achtergebleven 'vaste jongens' dit bericht bezorgd kunnen hebben? Zij stellen zich grinnikend voor hoe Oma Duck haar knecht in onvervalst Twents " Gijs!, op de bene, Foel Aos!!" toegeroepen zal hebben.

Hans Mellendijk stuurde in verband hiermee deze recensie uit De Contrabas:

Onder de bladerkronen – een nieuwe gulle bundel van H.H. Ter Balkt
Paul Demets besluit zijn recensie van Onder de bladerkronen van H.H. Ter Balkt als volgt:
"Voor ons, de googlende generatie, is het fascinerend en tegelijk vertrouwd om mee te maken hoe Ter Balkt ons van de ene naar de andere gedachte brengt, zelfs binnen één gedicht. Toen Ter Balkt voor het literaire tijdschrift Parmentier in 1998 zichzelf interviewde, antwoordde hij op de vraag ‘Wat is poëzie?’: “Alles wat je ziet, alles wat je vergeet en opslaat, in de silo’s aan de landwegen naar de hersens en het hart.”
Doordat Ter Balkt alles in zijn gedichten een plaats wil geven, worden we op een overvloed getrakteerd, die volgens mij te zeldzaam is in de poëzie in ons taalgebied."

'Gesloten wegens Afwezigheid'

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Mon, 23 Aug 2010 23:53:00 +0000

De Morsige Waard houdt het kennelijk even voor gezien. Op de deur van het café in Vroomshoop hangt aan een spijker deze in onhandig handschrift gebalpende boodschap. Niemand weet waar hij uithangt. Zou hij werkelijk op weg zijn naar Italië, in de karresporen van Goethe's koetsje? Of zou hij voorgoed afgereisd zijn naar Zuid Amerika, in de geest van B. Traven? Sommigen menen hem op een zondagochtend langs het kanaal gezien te hebben, brommend op zijn Kreidler Florett.

foto: Jan Kassies

Hobgoblin

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Fri, 30 Jul 2010 04:35:00 +0000

De waard van het literaire café in Vroomshoop doet mee aan de Engelse week.
Zijn hart klopt Engels, hij vindt de Union Jack de mooiste vlag ter wereld en onlangs dacht hij met weemoed terug aan een tripje naar East Anglia.
Het landschap geschilderd door Constable, de mosterdzaadvelden, de wellevende mensen en de smakelijke bieren. Zoals het Hobgoblin van Wychwood Brewery, een hoppig roodbruin (Dark Ruby) bier dat op het web gekoppeld is aan een actie die hem doet likkebaarden. Zijn morsige vingers staan op het punt een formulier in te vullen dat hem een Royal Enfield 'Bullet' motorfiets belooft, in de speciale 'Hobgoblin' uitvoering van de brouwerij. Op de benzinetank staat zo'n kabouterachtig wezen afgebeeld, klaar om 'the hammer down' te laten gaan op een lange rit door Oxfordshire. Maar eerst sloft de eigenaar van het geletterde etablissement naar de jukebox en toetst het nummer: 'Order of the Hobgoblin' in van Alehammer.
Headbangend en luchtgitaar spelend spagaat hij door het café, grijnst als het Britse wezentje en mompelt: "Wat een teringherrie!".

Free Mp3

BP test gedicht lek etmaal langer

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Fri, 23 Jul 2010 01:21:00 +0000

BP test gedicht lek etmaal langer

Oliemaatschappij BP gaat een etmaal langer door
met het testen van de kap over het gedicht lek
in de Golf van Mexico.

De tests begonnen donderdagavond
en zouden 48 uur duren,
maar BP wil meer onderzoek doen.

BP is vooral bezorgd over de toestand
van de boorput. De cementlaag rond de boorpijp
zou kunnen barsten, waardoor nieuwe lekken ontstaan.

De afgelopen dagen is de druk op de kap toegenomen,
maar het lek is nog altijd dicht.

BP en de Amerikaanse overheid besluiten na de test
of ze het lek dicht laten,
of dat ze de kap weghalen
om de olie op te vangen
en via schepen af te voeren.

(anoniem ready made gedicht van een nieuwstekst geschreven op de deur van de 'Scheepsjagers WC' in Café Radstaak te Vroomshoop.)

Filosofisch

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Thu, 15 Jul 2010 06:51:00 +0000

Achterhoek Spektakeltoer 2010, Bredevoort.
Agfafilm: Louis Radstaak

Onderweg naar de Brennerpas en Goethe achterna reizend, stopte de Morsige Waard in Bredevoort (Gld.). Hij zette zijn rode Moped voor het bejaardentehuis St. Bernardus en wandelde naar binnen, langs de soezende witte 'Labrador van het Huis' door het gebouw naar de lieflijke tuin, waar de Firma Weijland zich opmaakte voor een optreden in de Achterhoek Spektakeltoer. Het werd een zinderende voorstelling, met weer een nieuwe versie van hun vermoedelijke zomerhit 'Wat Mo'j, Wat Ko'j, Wat Zo'j', een klassieke verzuchting uit de bezettingstijd die hij zo vaak had gehoord op verjaardagen bij zijn ouders. De Duitsers waren de baas, je kon alleen wat zand in hun machine gooien maar verder had je weinig in te brengen. En dat terwijl ze hier aan de grens bijna broedervolkeren waren. Met het plaatselijk dialect kon je je ook redden 'aan de gunne kante', zonder dat je Hoogduits hoefde te spreken of regels van Goethe citeren. Hij dacht aan zijn vader die voor de organisatie 'Todt' gewerkt had in Isselburg en dat uitlegde met het excuus: "I'j mosten wel, anders schotten ze ow kapot!". Dat had de waard altijd wat overdreven geleken, zoals meer bij de goede man. Hij keek achterom, een aantal bejaarden zat wat verder weg te praten en te genieten van de avondzon en het concert voor lief nemend. Twee jaar geleden kuierde wijlen Simon Vinkenoog hier nog rond met zijn Edith, "Hoe vliegt de tijd" mijmerde hij...

Zwarte Dagen

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Tue, 13 Jul 2010 10:35:00 +0000

foto: Louis Radstaak

Op 11 juli 2010 verloor Oranje van Spanje, op 12 juli kreeg het cockpitruitje van de Kreidler Florett uit 1964 een voltreffer. De Morsige Waarde toerde in de buurt van Vragender (Gld.) toen de hemel zwart kleurde en een cycloon de tenten van de Zwarte Cross losrukte, evenals de torenspits van de RK Kerk in het dorp. De Waard zag het met verbijstering aan vanuit een schuilplek. Toen het onweer voorbij was stapte hij weer op zijn brommer uit het land van Sturm und Drang en zigzagde voorzichtig verder over wegen vol takken in het gehavende landschap. Wat heeft dit te betekenen, vroeg de Waard zich af, is het een straf van de Almachtige?
Maar waarom tegelijk een Godshuistorenspits en de Zwarte Cross tenten? Heeft het volk het Voetbal te veel aanbeden? Peinzend bromde hij voort, terwijl hij steeds moest kijken naar de bal en zijn ster in de ruit van de cockpit.

Kreidler mit Soziussitz

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Sat, 03 Jul 2010 18:05:00 +0000

foto: Louis Radstaak, 2010, locatie: Halle (Gld.)

De 'Halse Kermis' verspert de straat voor de helft, dat maakt een stoplicht noodzakelijk voor het ontstane eenrichtingsverkeer. Het wordt donker, een onweersbui nadert. De automobilist wacht geduldig achter een oudere jongere met ballonkuiten in korte broek, zittend op zijn Kreidler. Het is de Morsige Waard, die een dagje is gaan toeren op zijn Duitse kwaliteitsbrommer. Wat gaat er om in dat hoofd onder die matzwarte helm? Is dit een voorbereiding op zijn reis, in de voetsporen van de grote Duitse dichter? Er is al veel gedold met Goethe, maar op een Moped naar Italië is nog niet vertoond. "Es ist der Vater mit seinem Sohne Fritz, auf Kreidler mit Soziussitz...", hoort de automobilist de waard zachtjes zingen door het open raam van zijn auto. De rest van de tekst verwaait in het optrekkende verkeer als het stoplicht op groen springt in Halle.

Partytempel

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Tue, 29 Jun 2010 22:01:00 +0000

Met lede ogen zagen de vaste jongens in het stampvolle café het WK-team van Japan verliezen tegen Paraguay. De Sumoworsteling duurde iets langer dan 120 minuten tot Komano tegen de laat schoot. Zelfs de voorbeeldig genomen penalty van Keisuke Honda kon de reis naar huis niet meer voorkomen. In deze fraaie opblaastent van jeansgigant GAS en motorfietsenfabrikant HONDA wachten geisha's en sushi's op de verslagen samurai's om hen te troosten...

foto: Louis Radstaak (Assen, 2010).

De Morsige Waard in Weimar

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Tue, 22 Jun 2010 10:40:00 +0000

"...vorausgesetzt dass er noch dort ist"

Aan de gevel van het ACC café in Weimar - waar Goethe eens kort woonde - hangt deze 'Leuchtschrift' van David Mannstein (1958). Het kunstwerk met de bovenstaande titel is een bewerking van een briefwisseling door Emil Ulbrich met zijn verwanten over het leven tussen 1946 en 1950 in de DDR.
De waard was ontroerd door dit document op een zachte avond in mei, geholpen door enkele glazen witte wijn. Zoiets wil ik ook, dacht hij, misschien moet ik eens weg uit dat café aan het Zwolse kanaal in Twenterand, de wijde wereld in, net als Goethe.

Vuvuzela of Midwinterhoorn?

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Wed, 16 Jun 2010 12:31:00 +0000

Vroomshoop viert overwinning van Nederland op Denemarken.

Dezer dagen loopt de Morsige Waard rond met oordopjes, die zijn toch al begroeide gehoorgaten nu geheel vullen. Vanwege de omzet in zijn café moet hij de herrie dulden, maar hij haat die Zuidafrikaanse toeter uit het diepst van zijn weemoedige hart. Was het maar weer midwinter, waarin hij zijn geliefde klaaglijk klinkende hoorns zou kunnen horen in het oude Twentse landschap.
Zijn dorpsgenoten zijn dol op het geluid van de 'Vuvuzela' en 'gaan uit hun dak' op deze rotonde. Zaterdag 19 juni aanstaande zal het weer zover zijn of zou de geblondeerde nr. 18 van Japan, Keisuke Honda daar een stokje voor steken? De kastelein besluit zijn motorfiets met dezelfde naam eens mooi op te poetsen om zo zijn klandizie een spiegel voor te houden...

Stembus

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Wed, 09 Jun 2010 21:22:00 +0000

Aan het einde van een spannende verkiezingsdag kwam als een Deus Ex Machina deze bus Vroomshoop binnen rijden en stopte bij Café Radstaak. De dichteres en conductrice Ria Moons stapte uit en droeg het volgende gedicht voor:

Instituut voor praktische poëzie

we rijden rond en zien
in alles poëzie
een sprietje gras,
een vergezicht
dat inklinkt
tot gedicht

zo krijgen alle dingen
hun welverdiende waarde
wat groot is
wordt klein, wat klein is
veert op
zo zetten wij de wereld
op zijn kop.

© Ria Moons

Voertuig

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Wed, 21 Apr 2010 11:24:00 +0000

afbeelding: Trigger Technics BV.

Voertuig

De morsige waard wreef zich de ogen uit: wat kwam daar nou aan? Een knalgele driewieler met twee inzittenden bewoog zich voort langs het kanaal en sloeg af richting dorpskern. In het voorbijgaan kon hij nog net een opschrift lezen: HiPP, Het instituut Praktische Poëzie. Verbaasd keek hij de twee na, dichters op maandagmiddag in Vroomshoop, het minst poëtische tijdstip van de week in het dorp in Twenterand. Gingen zij daar iets aan doen? Een voordracht bij de Puntkolkbrug of een andere plek in het nijvere plaatsje? Hij krabde zich op het kalende hoofd, sjorde aan zijn bretels en zette zich weer aan het raam bij een tafeltje met de Tubantia. "Het is misschien wel een handig ding, zo'n scootercar", dacht hij, "je hebt nog bekijks ook". Hij maakte er een notitie van in het kladblokje met de naam 'bedrijfsplan Café Radstaak' en zuchtte eens diep...

Veurjoar in de kop

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Fri, 26 Mar 2010 20:22:00 +0000

Veurjoar in de kop

De boeren vlaaigen over 't laand
Op klaai op zoavel en op zaand
Want elk en ain het 't veujoar in de kop
'k Heb mien sjelutten de aal weer in
'k Bin nooit zo loat da's mie te min,
Want elk en ain het 't veujoar in de kop

De koater mit zien dikke kop
Die springt ter mor weer bovenop
Dus moezevangers heb ik straks genog
Op bozzem stoan de waalze bonen
En Gittje is kwoad want dij wil schonen
Want elk en ain het 't veujoar in de kop

De boeren zaaien de eerste baiten
Mit Poaske goan we neuten schaiten
Want elk en ain het 't veujoar in de kop
Ons jong dij in slootswale zit
Dij vangt zien eerste kikkerrit
Want elk en ain het 't veujoar in de kop

Oet Sodem kwam 'n envelop
Doar ston 't woord "belasten" op
Ek wer glad kel ik docht dat kost mie centen.
Ik muik hom open las hom vlug,
Verdold - ik kreeg nog wat terug
Want elk en ain het 't veujoar in de kop

Wat hevve lekker stamppot had
Mor leeg is nou 't sniebonenvat
Want elk en ain het 't veujoar in de kop
De klaaier worden op 't wasrik hongen
En guster het 'n liester zongen
Want elk en ain het 't veujoar in de kop

Mien ootje kocht zich 'n nij gebit
Omdat heur ol' nait goud meer zit
En wie wollen van 't gerabbel wel es of
De zun die stekt de lucht is blauw,
Wie goanen weer noar de zummer tou
Want elk en ain het 't veujoar in de kop

© Ede Staal

Taalprijs

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Wed, 24 Mar 2010 06:25:00 +0000

Taalprijs

Gebogen over zijn geliefde Tubantia leest de kalende waard het nieuws over de uitreiking van de taalprijs aan Mark van Bommel. Hij steekt zijn vingers achter de bretels, hijst zijn broek op en duwt de bril omhoog op zijn neus.
"Een voetballer die met de Taalprijs aan de haal gaat, hoe is het mogelijk?", verzucht hij. De uitbater houdt niet erg van voetbal, maar vangt genoeg op bij Studio Sport om telkens kromme tenen te krijgen van hijgende sterren die hijgerige vragen van reporters moeten beantwoorden. Zodra de taal speeltijd krijgt begint het geouwehoer in de voetballerij.
Wat kan die van Bommel gezegd hebben, peinst hij hangend over de tapkast.
"Jongens waren we - maar aardige jongens (Titaantjes, Nescio), vooral in de eerste helft".
"Onze eeuw is in essentie tragisch, (Lady Chatterley's Lover, D.H. Lawrence) dus weigeren we het verlies tragisch op te vatten".
"Heel lang ben ik vroeg naar bed gegaan, (Op zoek naar de verloren tijd, Marcel Proust) dat leek me beter voor het ritme".
"Het was een heldere koude dag in april, en de klokken sloegen dertien, (1884, George Orwell) we hadden het initiatief".
De waard vouwt de krant dicht, kijkt naar de waterhoentjes op het kanaal en aan een sneer van Louis van Gaal: "Journalist ist auch ein Fach".
Gnuivend zet de eigenaar van het wrakke café zijn oude iMac aan en spoort hij de Grote Oefenmeester op in Google. Hij leest over diens derde plaats in een Duitse taalprijs:

MÜNCHEN - De man die de Duitse taal verrijkte met nieuwe woorden als 'löfeltje, löfeltje' heeft in Duitsland een taalprijs gewonnen. Louis van Gaal, trainer van topclub Bayern München, werd verkozen op de derde plaats bij 'Die Sprachwahrer des Jahres 2009' vanwege zijn ,,voorbeeldige inzet'' voor de Duitse taal.
De prijs wordt jaarlijks toegekend door Die Deutsche Sprachwelt (DSW), een tijdschrift over de Duitse taal.

Voordat Van Gaal vorig jaar zomer in Beieren aan de slag ging volgde hij een week lang een intensieve cursus Duits. Bovendien viel bij het tijdschrift in de smaak dat hij van niet-Duitse spelers verwacht dat ze in 'no-time' de Duitse taal beheersen.

Beroemd in Duitsland is het zinnetje dat Van Gaal uitsprak bij zijn presentatie bij Bayern in juli. ,,Wer in Deutschland spielt, muß sich der Kultur anpassen. Dazu gehört die Sprache.''

Saillant aan de nieuwe taaldiscussie die Van Gaal bij Bayern introduceerde, is dat oud-trainer Jurgen Klinsmann enkele jaren geleden juist het Engels als voertaal had ingevoerd bij de Duitse Recordmeister.

Van Gaal was moest CSU-politicus Karl-Theodor zu Guttenberg en schrijver/journalist Ulrich Wickert voor zich dulden op het podium van de taalprijs.

De zwaarlijvige Twentse caféhouder schenkt zichzelf grinnikend zijn eerste koffie in en mompelt: "Alles vom Wirt ist wehrlos".

Jan des Bouvrie (3)

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Fri, 12 Mar 2010 21:53:00 +0000

'Die zijn van de GAMMA en komen het interieur verbouwen'
(Scene uit de nachtmerrie van de waard)

Sjaak en Freek-Willem (die twee van de GAMMA) lieten er geen gras over groeien, de schets van Jan werd met verve uitgevoerd. De ouwe meubelmeuk van de waard ging in de container en het interieur werd hagelwit gesausd. De Rotterdammers zongen er levensliederen bij en maakten woordgrappen als: "Design van de Gamma! Neehheej, Die zijn van de Gamma!!". De zwartwerkers hadden de grootste lol, toen ze een houten aap ophingen aan het plafond. "Heej, die' s van Chuck Berry", zei Sjaak, "da's Too Much Monkey Business!". Ze hikten van het lachen om hun eigen humor. Natuurlijk hingen ze ook het zelfportret van des Bouvrie op, hij had toen nog donkere krullen en een tv-bril. De stamtafel werd vervangen door een Lounge-set, de spotjes gemonteerd en als laatste de staande lamp, model Droogkap.
De waard schrok wakker, de Tubantia van woensdag met het nieuws over de bekende interieurontwerper Jan des Bouvrie lag verkreukeld op zijn dekens. Hij stommelde naar de gelagkamer, gelukkig was alles nog hetzelfde.
Hij zette de radio aan en hoorde een verontwaardigde des Bouvrie over zijn nacht op het politiebureau, de waard grinnikte over het voorval. De dag hing zwaarbewolkt boven het bouwvallige café aan de waterweg in Twente. "Strak en recht", dacht de waard over het kanaal, "net als het design van des Bouvrie". Hij zuchtte en dacht toen: "Eigenlijk hou ik meer van slingerend".

Jan des Bouvrie (2)

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Thu, 11 Mar 2010 22:27:00 +0000

'Blauwdruk voor Café R.'
CC: Jan des Bouvrie

De volgende ochtend kon men een katterige interieurontwerper zien zitten tekenen aan een tafeltje voor het raam van het Twentse café.
Duidelijk was hem aan te zien dat hij iets te veel had ingenomen de vorige avond, terwijl Justitie op hem jaagde en zijn Monique de pers probeerde wijs te maken dat hij naar de TEFAF was, die beurs voor kapitaalkrachtige estheten. "Mijn God, wat een ellende", verzuchtte hij, terwijl hij naar de inboedel van de morsige waard keek. Hier moest radicaal ingegegrepen worden, al het ronde, krullerige en rustieke zou plaats maken voor rechthoekig, wit en strak, geheel volgens de grote meester Adolf Loos en zijn uitspraak: Ornament ist ein Verbrechen. Hij tekende met zijn linkerpootje op het tekentablet een nieuw caféinterieur, noemde het 'Blauwdruk voor Café R.' en verzond het draadloos naar zijn geliefde Arsenaal in Naarden, met een Carbon Copy voor de GAMMA. Hij leunde tevreden achterover en keek uit over het roerloze kanaal van het dorp met de wonderlijke naam. Aan de overkant zag hij een statig huis uit de jaren twintig van de vorige eeuw met de naam 'Espérance'. Des Bouvrie was dan wel dyslectisch, maar dit was geen Frans voor hem. "Hoop", zei hij zachtjes, "ik moet hoop houden in deze nare situatie."
(wordt vervolgd)

Jan des Bouvrie (1)

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Wed, 10 Mar 2010 18:50:00 +0000

Het interieur van Café Radstaak.
foto: Jan Kassies.

Op een koude dag in maart meldde zich een goed geklede heer aan de bar van het krakkemikkige café aan het kanaal naar Zwolle. Hij zette zijn hoed af en gedroeg zich wat schichtig. "Kun je een geheim bewaren?" vroeg hij aan de waard die hem vorsend aankeek. "Ik ben Jan des Bouvrie, de bekende meubelontwerper, maar ik word gezocht door Justitie. Ze denken dat ik gefraudeerd heb met vastgoed, maar ik doe alleen in witgoed. Ik was op weg naar de TEFAF in Maastricht, maar het leek me beter daar niet rond te lopen. Kan ik hier een tijdje onderduiken?"
De waard knikte, er kwamen wel vaker zulke gevallen, maar een meneer uit de designwereld kende hij nog niet. "Geheimhouding verzekerd, zet je auto maar achter de scheepsjagerswc, daar ziet niemand hem", maande hij de grijzende, gebrilde zestiger. Deze verdween om zijn zwarte Porsche te verbergen en bestelde bij terugkomst een Heineken Xtra Cold biertje. Hij keek wat misprijzend om zich heen naar het gedateerde interieur.
De inrichting van Café Radstaak voldeed aan alle eisen van een bruin café, maar om nou te zeggen dat het een wonder van 'design' was: neen. De waard dacht wel over vernieuwing, maar het kwam er gewoon niet van in deze crisistijd. Hij volgde de blik van de ontwerper en kwam op een praktische gedachte: "De ene dienst is de andere waard". Hij zou meneer des Bouvrie vragen een nieuw meubilair te verzorgen, in ruil voor zijn geheimhouding. Zo gezegd, zo gedaan, de twee heren beklonken de deal met tinkelende glazen. "Hij ziet er zo eerlijk uit", dacht de waard, "misschien heeft hij foute vrienden in dat vastgoed".

'Brits'

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Wed, 10 Feb 2010 19:03:00 +0000

illustratie: Louis Radstaak©

De waard leunde op de tapkast en sloeg de Tubantia open. Zijn aandacht ging naar het bericht: Britse hindoe mag op brandstapel. Nieuwsgierig las hij verder: Een Britse hindoe mag na zijn dood worden gecremeerd op een brandstapel. De lokale autoriteiten in Newcastle hadden zijn verzoek afgewezen, maar het hof van beroep gaf hem alsnog toestemming. De man van 71 wil worden gecremeerd op een openluchtbrandstapel in het noorden van Engeland. Van de gemeenteraad kreeg hij nul op het rekest wegens een verbod op het verbranden van menselijke resten buiten een crematorium. De rechters wezen het verzoek toe omdat de man heeft beloofd de brandstapel af te schermen met een dakconstructie. De man zegt dat zo'n crematie essentieel is voor het bevrijden van zijn geest.
De waard liet dit bericht tot zich doordringen, staarde naar buiten en dacht aan een foto die hij maakte in Groot Brittanië, ergens in de jaren '70.
Het was in een van die warme zomers waarin het hele eiland in korte broek liep, ook de keurig geklede magere man voor zijn lens. Waarschijnlijk een boekhouder op weg naar het kantoor. Een heel normaal uitziende man, alleen waren zijn broekspijpen ingekort tot ver boven zijn knokige knieën. Zijn voeten stonden in grijze sokken op gaatjesschoenen die de pas erin hadden, hij was mogelijk aan de late kant.
Was het die man misschien? Hij zou de dia eens gaan opzoeken in zijn archief.
De caféhouder wist weinig van Hindoe's, bevrijding van de geest door die het vuur aan de schenen te leggen leek hem wat overdreven. En hoe kon de geest dan weg in die dakconstructie? Hij probeerde zich de toestand voor te stellen, ergens in de heuvels rond Newcastle. Stel dat het die man was, dan lag hij daar in zijn nette pak met korte broek. De brandweer staat paraat als de brandstapel wordt aangestoken, de vlammen bereiken het stoffelijk overschot dat tenslotte de geest geeft. Sommigen menen het ca. 2 gram zware fenomeen te zien opstijgen. Na enige tijd ligt er een hoop as met knoken en geeft de commandant het sein 'Brand meester'. Het korps rukt in en de toeschouwers blijven bedremmeld achter. Ergens klinkt muziek, hij hoort een doedelzak en krijgt koude rillingen...
De uitbater schrikt op uit zijn gemijmer en merkt dat de jukebox is gaan spelen, zomaar uit zichzelf. Hij moet denken aan een regel uit een gedicht van Ida Gerhardt: "...suf hokt de ziel in een verdord karkas." Het is weer gaan sneeuwen, het is zo'n eindeloze winter die van geen wijken weet. Hij maakt voor zichzelf een Pernod met ijs klaar, ijs moet met brandende anijs bestreden worden is zijn filosofie.

Klusfeest

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Fri, 25 Dec 2009 11:47:00 +0000

De winter bracht de gebreken van het café in Twenterand weer aan het licht: kou, vocht en een bevroren waterleiding weerhielden de eigenaar van zijn eigenlijke werk: dagdromen en mijmeren achter de tapkast. In plaats daarvan begaf hij zich zuchtend naar de Praxis om te zoeken naar praktische oplossingen voor de problemen van het wrakke etablissement. Hij had een hekel aan die winkel, alles was er te duur, zelfs in de opruiming. Nog steeds lieten ze er de videoband van 'De Kabeltemmer' draaien, de eindeloze loop van de boodschap werkte hem op de zenuwen, terwijl hij tussen de schappen dwaalde. Latten, gipsplaat, schroeven, langzaam vond hij wat nodig was om zijn café koudebestendig te gaan maken.
Hij duwde zijn wagentje langs de rekken met kerstprullaria en stond zwijgend in een rij van jonge en oude echtparen, professionele klussers en mat kijkende doe het zelvers zoals hij. De vraag "Spaart u airmiles? van de kassière werd door hem beantwoord met een gemompeld: "Neen, ik heb vliegangst...", maar het ging verloren in een piep van de barcodescanner.
Buiten stond de jongste bediende te kleumen bij de laatste drie scharminkelige kerstbomen. De gipsplaat paste niet in de auto, zodat hij met open achterklep de vrieskou in moest. Bij het nemen van een bocht hoorde hij gekletter van hout, in zijn achteruitkijkspiegel maakte een van de latten een koprol over het wegdek, iemand toeterde hard om hem attent te maken op zijn verlies. Hij stopte en wachtte tot het verkeer verdwenen was om zijn lat van de weg te rapen. De waard bleef even vloekend in zijn auto zitten voordat hij weer verder reed. In zijn hoofd zeurde nog De Kabeltemmer en hij prevelde op schampere toon de slogan van Praxis: "Prettig Klusfeest". Het zou een lastig karwei worden met zijn zin voor perfectie en gebrekkige handvaardigheid. Als eerste daad draaide hij het bordje op de deur om naar GESLOTEN. In de jukebox vond hij een passende song: Handyman.

Netwerkers

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Thu, 03 Dec 2009 09:09:00 +0000

Het woord is niet van de lucht bij de nieuwe bezoekers van het café aan het kanaal in de gemeente Twenterand: netwerken. De waard verbaast zich erover, ze zitten druk te praten over hun omzet, kansen en specialismen en waar die te verzilveren, ze doen hem denken aan autisten die proberen te converseren.
Soms waant hij zich in een Engelse kroeg, ze 'twitteren', zijn 'linked in', doen trainingen en workshops en gaan naar 'Open Coffee' gelegenheden. Zonder dat hij het wist geeft de waard nu ook gelegenheid aan deze nieuwe klanten om zich te profileren en de weg te vinden in de 'ratrace'. In plaats van ouderwets een kaartje te leggen schuiven ze elkaar visitekaartjes toe, nippen van hun cappucino en nemen een hapje van hun tosti, hij is er maar druk mee. De Italiaanse koffiemachine maakt overuren, het tostiapparaat krijgt geen rust en de vaatwasmachine draait op volle toeren. Hij wrijft de tap schoon, maar nodig is dat niet, er wordt niet gepimpeld door deze gasten, ze moeten hun geest onbeneveld houden voor de strijd om het bestaan.
Buiten is het druilen van november overgegaan in dat van december, af en toe komt er een vrachtschip langs, maar nooit stopt er meer een om aan te leggen en de schipper te horen zwetsen over het leven. Netwerken was vanzelfsprekend, niemand kende dat woord. Het zijn andere tijden geworden, de morsige waard moet er aan wennen. Hij kijkt naar de Nieuwe Mensen, op hun beurt kijken zij naar sms-jes op hun mobieltjes of bellen even dat 'ze eraan komen'. 'Waar dan?' vraagt de zwaarmoedige uitbater zich in stilte af. De jukebox zwijgt als de Netwerkers er zijn, hij kent zijn plaats in de geschiedenis waar hij een 'Fremdkörper' is geworden. Of is het 'Alien'? Hij denkt (ja, hij kan denken): "Beter een ouderwetsche automaat dan een moderne autist".

Sinterklaas

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Tue, 17 Nov 2009 08:16:00 +0000

De intocht van Sinterklaas ging als vanouds over het donkere kanaal bij het plaatsje in de gemeente Twenterand. De kindervriend zwaaide vanaf de sleepboot 'Atlas' naar de ouders met hun kroost op de wal. Wie goed keek, zoals de waard van het slaperige café, zag in de vermomming de succesvolle speelgoedwinkelier Leeperink, die het met iedereen goed kon vinden en altijd een kwinkslag had voor de kinderen, waarbij hij hun in de wang kneep. Hij was ook wethouder van culturele zaken en verzon leuke dingen voor de mensen in Vroomshoop, waar anderen minder blij mee waren. Dit was zijn 'finest hour', dat zag je aan zijn brede lach en zijn gebaren naar de toegestroomde mensen. Veel kinderen waren niet meer te onderscheiden van de Sinterklaaspieten, ze waren geschminkt en droegen dezelfde pakjes met pofbroeken en mutsen met veren.
"De identificatie gaat wel erg ver'", mompelde de caféhouder tegen niemand in het bijzonder, "straks liggen die kinderen op de bank bij de kinderpsychiater te ijlen over wie ze zijn!". Toen hij weer opkeek van de tap zag hij dat de 'Atlas' teveel vaart had voor het afmeren. De sleepboot raakte de aanlegsteiger met een krakend geluid, de meeuwen schrokken krijsend op en de mensen zagen ontzet hoe de Goedheiligman plotseling in het koude water plonsde. Zijn mijter dreef als een dode vis richting Puntkolkbrug, zijn valse baard hing los en zijn brede lach was veranderd in een paniekerige grimas, Leeperink was de zwemkunst nauwelijks machtig. De kinderen joelden, de ouders veinsden ontzetting maar giechelden zachtjes toen Sinterklaas de staf beet greep waarmee hij naar de wal werd getrokken. "Net goed", gromde de waard, "moet hij maar niet steeds zo moeilijk doen over de verlenging van mijn virtuele volledige vergunning!".
Het voorval deed hem denken aan een grap die vaak verteld werd in de kroeg. Die ging zo: Twee Tukkers lopen langs het Zwolse Kanaal en zien een man spartelen in het water. De man roept: "Hilfe, Hilfe!!, gaat dan kopje onder. De Twentenaren blijven even staan, de man komt weer proestend boven en roept opnieuw: "Hilfe, Hilfe!!", nu nog paniekeriger. De Tukkers schudden hun hoofd, ze lopen verder en de een zegt tegen de ander: "Hie had better zwemm'n können leer'n as Duuts!"

'Reddingsboei bij de Puntkolkbrug', foto: A.M.J. Radstaak

Gouden ei

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Wed, 11 Nov 2009 12:20:00 +0000

Aan het einde van een sombere novemberdag bemerkte de eigenaar van het etablissement aan het kanaal naar Zwolle dat er iets niet pluis was. Gewoonlijk kakelden de kipjes achter het café als hij hun eieren ging halen, maar deze keer waren ze muisstil en hokten wat bangig bijeen. Zelfs zijn favoriet Herma, de 'kip met de gouden eieren', had vandaag niets geproduceerd. Ze draaide een beetje met haar kale achterwerk om hem heen, maar kon niet vertellen wat er gebeurd was in de uren dat hij boodschappen was gaan doen in het nabije Den Ham. Een vos? De hond van de buren? Het was een raadsel.
De volgende dag hoorde hij van de stamgasten over een zich 'politieke beweging' noemend groepje dat door het dorp had gemarcheerd onder het slaken van verwensingen tegen iedereen die hun niet beviel. Vooral de naam Herman had vaak geklonken, gepaard gaande met bedreigingen. Geen wonder dat de kippen geschrokken waren en dat juist Herma 'geweldig van de leg was'. De waard moest niets van die politieke beweging hebben en de persoonsverering van hun geblondeerde voorman. Zijn bijnaam in de gelagkamer was 'Praatjesmaker Van Venlo'. Hij voorspelde zijn klandizie dat die beweging nog voor veel 'Røring' zou zorgen, terwijl hij zorgvuldig zijn gouden ei poetste, een geschenk van iemand uit Barneveld. Op de radio hoorde hij het lied 'Anne' van Herman van Veen, zijn gemoed schoot vol, de trillende stem deed hem denken aan zijn troetelkip wanneer zij speciaal voor de waard een glanzend ei legde.

foto: Pluimvee Vak Vereniging, Barneveld.

Geldmuseum

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Fri, 06 Nov 2009 03:44:00 +0000

Op een dag in oktober besloot de caféhouder met Volledige Vergunning de zaak te laten voor wat die was en naar het Geldmuseum in Utrecht te gaan. Daar liep een Expositie over de Kredietcrisis, de ontmoeting met het begeerlijke verdienmodel had hem nieuwsgierig gemaakt en geleerd dat geld niet stinkt, maar lekker ruikt naar parfum. Hij trok zijn beste pak aan, smeerde boterhammen voor onderweg en stapte met zijn lunch en de Tubantia op de trein, wat leesvoer en oordoppen moesten hem beschermen tegen de terreur van mobiele telefoongesprekken.
Aangekomen in de grote stad van de Rijksmunt was hij een beetje beduusd door de drukte, het zou wel nooit wennen voor een provinciaal... De straat naar het museum had een trottoir met tegels in brons van Nederlandse munten, binnen was zelfs een gang waar je kon lopen over een laag kopergeld onder perspex. Hij kreeg een opgetogen gevoel, hetzelfde als Dagobert Duck moest hebben wanneer hij een bad ging nemen in zijn 'lief geldje'. Het was een leerzame tentoonstelling over alles wat er mis was gegaan en had geleid tot de crisis, hoewel hij er nog steeds niet het fijne van begreep. In elk geval had Hebzucht er mee te maken, naast Melancholia een onuitroeibare ziekte bij de mens. In de museumwinkel liet hij een portret van zichzelf maken, daarvan zou met moderne technieken een munt gemaakt worden, zo beloofde het meisje aan de balie. Hij fantaseerde dat die munt het begin kon zijn van zijn droom een Dichtersbank te bezitten, een bank voor alle behoeftigen in deze steeds armer wordende samenleving. In de trein naar Vroomshoop bedacht hij allerlei slagzinnen in modern Nederlands: 'Pin a Poem", 'Hype a text', 'Read my chips' en andere.
Tevreden knagend aan zijn laatste boterham met pindakaas keek hij uit het treinraam naar de files op de snelweg en verlangde naar zijn vertrouwde groezelige virtuele café, waar een paar dagen later zijn kop op een munt ter waarde van 1 Lyra werd bezorgd door de Koninklijke TNT. Het spel kon beginnen...

Kruis en Munt van de munt 1 Lyra Dichtersbank, ill. Louis Radstaak.

Melancholia

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Fri, 30 Oct 2009 01:42:00 +0000

Melancholia
Albrecht Dürer, Graphische Sammlung Albertina, Wenen.

'Het zijn melancholische dagen' leest de uitbater van het logement aan het kanaal in Vroomshoop in de Tubantia. De krant neerleggend herhaalt hij de woorden van de scheidende burgemeester van Tilburg. Hij staart naar de lege plek aan de tapkast waar gisteren nog het aantrekkelijke verdienmodel Merita zat. Toen hij terugkwam van zijn 'haircut' in de kapsalon was ze verdwenen, zonder een briefje achter te laten van alles dat in kas was. Een blaadje waait tegen het raam en blijft er even aan vast plakken, als een natte zoen. De waard zucht en neemt een slok van zijn koffie. Hoewel net zo zorgvuldig gezet als altijd, smaakt deze vandaag bitter. Het is herfstig, druk pratende scholieren komen voorbij fietsen, hij kijkt ze somber na. Over het kanaal schijnt een waterig zonnetje, de ogen van de waard worden vochtig. Het leek zo mooi te kunnen worden met dat verdienmodel en zijn Dichtersbank, maar het mocht niet zo zijn. "Tanden op elkaar, of wat er nog van over is" mompelt de vergunninghouder en verdiept zich in de pagina Geld Telt. Uit de speaker van de bejaarde Würlitzer jukebox klinkt Lonely Man Blues van Mica.

Haircut

noreply@blogger.com (Louis Radstaak) — Sat, 24 Oct 2009 04:44:00 +0000

Elvis
Andy Warbol, Collectie Museum voor Reëele Kunst.

Op aandringen van zijn kersverse muze Merita besloot de eigenaar van het weinig florerende café om even naar de kapper te gaan. Behalve dun en futloos was zijn haar nu ook te lang geworden, het kriebelde in zijn nek. "Ik pas wel even op het café", zei Merita en nestelde zich aan de tapkast. Het haar woei in zijn gezicht toen hij langs het kanaal fietste naar kapsalon In Design. Deze salon onderscheidde zich van anderen door een filosofie uit te dragen, een aangename uitzondering in deze branche. Onder het knippen werd hij altijd bestookt met wijsgerige stellingen waarop hij als leek geen antwoord wist te geven. Bovendien moest hij steeds uitleggen waarom hij nooit op vakantie ging. Zo ook nu, hij zat nog maar net toen het kapstertje hem vroeg hoe zijn herfstvakantie geweest was. Hij murmelde iets onduidelijks dat overstemd werd door de boerenzoon in de stoel naast hem die uitriep: "Bouw der moar un keer langs!". De waard grinnikte zachtjes, die had hij nog nooit gehoord, zijnde een vertaling van wat de boer doet als hij een akker gaat ploegen. Zijn eigen haarwens was even simpel: hij wilde een 'haircut', net als de directeur van de Nederlandse Bank. Eigenlijk niet veel meer dan de spuuglok van Bill Haley, maar dan zonder Brylcreem.
Het meisje ging met zijn hoofd aan de slag, terwijl hij naast de spiegel de filosofie van de kapsalon las: 'Haar op zichzelf is kunst. Tenminste, als je kunst hetzelfde ziet als emotie. Daar komt gevoel bij kijken. Het is een beleving (Beleef). Je wordt ergens warm van, of helemaal niet.' De waard doezelde een beetje weg, schrok op van de Napoleon Blown Aparts op de radio met 'Do you like my haircut' en dacht aan zijn verdienmodel Merita.